از نگاه فلسفی انتقاداتی بر آنارشیسم دارم، اما از لحاظ شخصی به معنای اشتیرنری آن سخت دلبسته‌ام. آنارشیسمی فردگرا و دلچسب که در آن هرگونه فرمان‌راندن و فرمان‌بردن گم‌و‌گور شده است. شبیه آنچه کامو می‌گوید:
پیشاپیشم حرکت نکن، پیروی نمی‌کنم.
پشت سرم حرکت نکن، رهبری نمی‌کنم.
شانه‌به‌شانه‌ام گام بردار و دوستم باش!